شب یلدا

وقتي چشمام پر اشكه وقتي قلبم بي قراره

                وقتي پابه پاي ابرا چشم من بارون مي باره

                                           وقتي مثل يه پرنده ميرم و گوشه مي گيرم

                                                             وقتي با نبودن تو توي هر لحظه مي ميرم

                                   با يه حس عاشقونه انتظار تو رو دارم

من يه ماهي تو يه دريا تو كه نيستي بي قرارم

وقتي خواب تو مي بينم خواب عاشقونه ي تو

                 وقتي كه قطره ي اشكو مي بينم رو گونه ي تو

                                  وقتي قلب عاشقم رو پيش پاي تو مي ذارم

                                                             وقتي كه بلور اشكو واسه تو هديه مي يارم

                                   با يه حس عاشقونه انتظار تو رو دارم

من يه ماهي تو يه دريا تو كه نيستي بي قرارم

تو كه نيستي تو كه نيستي قلب عاشق بي قراره

                   آرزوي تو رو داشتن باز تو رو يادم مي ياره

                                   تو بدون كه بي تو هرگز شب من سحر نمي شه

                                                جز تو چشمام واسه هيچكس نمي باره تر نمي شه

                          هنوزم حس نيازت از تو قلب من نرفته

كاش بدوني كاش بدوني زندگي بي تو چه سخته

اگر تو نبودی کدام واژه مرا تا عروج ما می برد؟

اگر تو نبودی سلام راکه به لبخند پاسخش میداد؟

نگاه منتظرم راه برنگاه که می بست؟

ز پشت پنجره چشمان من که را می جست؟

اگر تو نبودی کدام واژه به لبهای من گره می خورد؟

سرای خاطره ام راز دارکه می بود؟

اگر تو نبودی دلم هوای که می کرد؟

سفر به یاد که اغاز می توانستم؟

اگر تو نبودی فضای خاطره ام عطر یاد که را داشت؟

کدام واژه به جای تو ورد لب می شد؟

اگر تو نبودی دل غمدیده را چه کس می برد؟

کدام خنده مرا جان تازه ای می داد؟

کدام شرم نجیبانه اتشم می زد؟

کدام بغض غریبانه گریه سر می داد؟

اگر نبودی به شوق که اغاز می توانستم؟

به کوی که پرواز می توانستم؟

تو را به جان سپیده تو را به سوسن و شبنم

تو را به ساقه گندم تو را به سوره مریم

تو را به پاکی کوثر تو را به عمر شبنم بی تاب

تو را به رویش نیلوفرانه در مهتاب

تو را به هق هق ارام بی صدا سوگند بمان

بمان که گر تو بمانی بهار خواهد ماند

بمان که گر تو بمانی دوباره خواهم ماند دوباره خواهم خواند

برای باور فردا شبانه خواهم راند

بمان که گرتو بمانی

                                     امید خواهد ماند

Becomes the rose

مرگ شبوهای مادر افسانه هایم را دوست نمی دارم

من صدای هق هق گنجشکهای کوچک دلمرده را دوست نمی دارم

من نسیم سرد ارزوهای بر باد رفته را ای خدایا دوست نمی دارم

خاطرات تلخ تنهای طوفان را ای خدایا دوست نمی دارم

شراب تلخ بی سامانی ام را دوست نمی دارم

دوست نمی دارم که کسی مردانگی اش را به رخ اشتباهاتم بکشد

من چه باید بکنم..........؟؟

تا به کی باید بدوم........؟؟

بس چرا عشق من در وسعت مردانگی اش جا نمی گیرد.......؟

بس چرا پروازهای دل بیمارم در نگاهش جای نمی گیرد......؟

من چه باید بکنم....؟؟

احساس غریبم را تا به کی زیر اوار ندامت مدفون سازم.......؟

راستی انصاف است....که من این جا تنها ...از عطر نفسهایش دور...پر فکرش باشم.....؟؟؟؟

راستی انصاف است....که نگاهش بی غم و فکرش بی من باشد؟؟

که دل بی مهرش ندهد عشق مرا در خودراه....؟

راستی انصاف است...........!؟؟؟

نا آشنای کوچه ها راه بلد خسته تنم

ناقوس غمناک صدا تن به صلیب بسته منم

من از همین قبیله ام قبیله عاشق پرست

عاشق این قبیله ام عاشق می نخورده مست

نا آشنای کوچه ها غریب کوچه ها نباش

وارث کوچه های تنگ وارث دیوارم تو باش

غریبه از غروب و نا آشنا از کوچه هاست

مسافر تنهای شب دلواپس این لحظه هاست

شب های غمگین قفس دیگر نه پیش دیگر نه پس

تمام من

تو کوچه های بی چراغ شب تا سحر سوت میزنم

پنجره ها که وا می شن قایم می شم تو پیرهنم

می گذرم از چشمکای چراغ چهار راه سکوت

از توی صندق های پست صدای گریه میشنوم

اتاقک این تلفن یه جا واسه قایم شدن

دگمه هاشو فشار میدم ..ای تلفن زنگی بزن

ایت تلفن زنگ نداره خطای اون یک طرفه س

درس مثه قصه ی ماناز تو و دل دل من

من یه کبوتردم تیغ تو اخرین جرعه ی اب

من نمی خوام عکسی باشم اسیر چارچوب یه قاب

یکی بیاد حنجره ش واکنه رو به شعر من

یکی بیاد از صورت ترانه برداره نقاب

نبض اواز گرفتماما این تمام من نیست

دارم از خودم می ترسم این ترانه رام من نیست

دستم بگیر تو دستت نذار از نفس بیفتم

به خدا خدا نگهدار جواب سلام من نیست

نظاره یا نبرد؟

از تو ای راستگوترین دروغگوی بزرگ

پرسیدم که فردا روز من است آیا؟

پرسیدم از ستاره ها جویا شوم؟

گفتی نه

سراغ آسمان رفتم و ستاره و ماه

من ماندم و سیاهی و آسمان و نگاه

گفتی نگاه را به دور ماه بچرخانم

ماهی که پشت ابر نهان شده چه کنم؟

گفتی بمان و سیاهی شب را نظاره کن

می مانم اما نظاره ی شب نمی کنم

زنجیر می کنم نگاه را به دور ابر

و هر که از من بپرسد از طلوع بخت

پاره پاره کن

کیست به دریا کناران که میگریدهمه روز و فرسوده از گرسنگی یه سوی مرگ میرود؟

پا فرو برده به ماسه در ساعات مشخص معلوم کیست که انگشتان قطع شده دارد و

شبانش به روز های هرگز ندیده در پیچیده است؟

منم

کیست که چشمانی دارد خیس

از تحقیر شده ترین خون

از کشنده ترین درد از خشکیده ترین مرگ؟

کیست ان هزار بار به فروش رسیده

هزار بار و بیش به قتل امده

کرور ها ریشخند شده مرد؟

منم

منم که در کار تجدید حیاتم

از خشکیده ترین مرگ از کشنده ترین درد

از بی درمان ترین نومیدی

من

مبادا کسی متهمم کند

که اسرار امیز باقی مانده ام

من جز این نکرده ام که وفادار بمانم

به سبز ارام سرزمینم و به بهار محقق